روزهای رویایی....DEARM ON

وقتي چهار ماهه بودي يه لباس زرد خوشگل واست خريده بودم كه وقتي تنت ميكردم خيلي ناز و خوردني ميشدي يه روز كه با اين لباس رفتيم خونه دوست خوبمون خاله كبري بهاره جون از من قول گرفت كه هرموقع  بچه دار شد من اين لباس را بدم به كوچولوي اون ....حالا كوچولوي خاله بهاره چند ماهي ميشه كه به دنيا اومده و ما هم به قولمون وفا كرديم و لباس خوشگلت را هديه داديم به حسين كوچولو...حسين كوچولو هم توي اين لباس خيلي ناز شده... اينم عكس كياراد من و حسين كوچولو....      انگار همين ديروز بود كه تازه متولد شده بودي و من پيش خودم فكر ميكردم يعني من ميتونم بدون كمك مامان عفت جون و خاله ها به تنهايي لباس تن اين كوچولوي دوست داشتني بكنم ...

مثل ترم گذشته قرار بود كه اين ترم هم موقع امتحانات باباكورش من و شما بريم اصفهان و مهمون خونه مامان عفت جون بشيم ولي يادمون افتاد كه اين ترم خاله رعنا جون هم امتحان داره و امتحانات دكترا هم از اون امتحانات كه با وجود ما و شيطونكي مثل كياراد مطمئنا خاله رعنا جون نميتونه مثل هميشه موفق باشه بنابراين تصميم گرفتيم توي خونه خودمون بمونيم و سعي كنيم تا اونجايي كه ميتونيم به باباكورش كمك كنيم تا بتونه توي خونه هم درس بخونه ....ولي يك دفعه برنامه مون عوض شد و خاله رعنا جون گفت كه امتحاناتش پانزدهم تمام ميشه و اين طوري من و شما ميتونيم به اصفهان بريم تا بابا كورش هم دو امتحان باقي مونده اش را به خوبي بده و بياد پيش ما ...اولش يكم براي رفتن دودل بودم ...

سالهاي زيادي بود كه اصفهان برف نباريده ،  خصوصا براي ما هم كه چند سالي است كه در منطقه گرمسيري زندگي ميكنيم دوري از سرماي زمستون باعث شده كه كلا حال و هواي زمستون و باريدن برف بيشتر شبيه يك رويا بشه  حالا بعد از اين همه سال درست چند روز قبل از اينكه به اصفهان بريم يه برف سپيد زمستوني اصفهان را سفيد پوش كرد و كلي همه خوشحال بودند ...منم به مامان عفت جون گفتم حيف كاش چند روز ديرتر اومده بود تا كياراد منم اولين برفش را ميديد چون ميدونستم تا به اصفهان بريم همه برفها آب ميشه .... وقتي ما رفتيم همه برفها توي معابر آب شده بود ولي يكمي برف گوشه حياط مامان عفت جون بود كه بچه ها هم ذوق اين و داشتند كه عكس العملت را با ديدن برف ببينند و س...

از مدتها قبل رامين كه خيلي خيلي هم دوسش داري و همش مامين صداش ميكني ميگفت خاله هر موقع كه اومديد ميخوام كياراد را با خودم ببرم آموزشگاه موسيقي ...اين دفعه يك روز لباس پوشيدي و به اتفاق رامين يا به قول خودت مامين دو تايي رفتيد آموزشگاه و من مطمئنم كه بهت خوش گذشته چون اولا بودن با رامين را دوست داري و ثانيا به ساز و موسيقي هم علاقه نشون ميدي و از شيطنت هات توي آموزشگاه و پيانو نواختنت معلوم بود كه حسابي داري خوش ميگذروني.... عمو عبد و خاله رعنا جون ،رامين ، نگار و شيدا و صبا همگي اهل موسيقي هستند و هر كدوم يكي دو سازي را مينوازند و از اونجايي كه به نظر ميرسه كه شما هم از اين علاقه ذاتي بي بهره نيستي هرموقع با بچه ها هستيم كلي از نوازندگي او...

پسر خوشگل مامان هر روزي كه ميگذره شيرين تر و خوردني تر ميشی و كارهايي ميكني كه پيش خودم فكر ميكنم كه من چقدر خوشبختم كه ميتونم اين روزها و اين لحظه هاي زيباي با تو بودن را ببينم و از كنار تو بودن لذتی وصف ناشدنی را تجربه کنم .... همیشه عاشق دنیای زیبای کودکان بودم وبه همه کارهایی که بچه ها انجام میدادند دقت میکردم و حالا این روزها به برکت حضور قشنگترین اتفاق زندگیم وارد این دنیای رویایی و خیال انگیز شدم و قدم به قدم به همراه گامهای زیبا و کوچولوی تو در این دنیا لحظه های بیاد ماندنی را در خاطرم ثبت میکنم که با گذشت هر لحظه از آن در حسرت لحظه های از دست رفته و به امید روزهای شیرین آینده گامهایم را استوارتر برمیدارم... اين روزها بيشتر ا...

در حالي كه توي آشپزخونه مشغول كار خودم بودم و كيارادم واسه خودش داشت بازي ميكرد واسه خودم يكي از ترانه هاي قديمي را زمزمه ميكردم كه...... مامان رويا : توي بهشت غربت دلم داره ميپوسه ... دلم داره ميپوسه.......... كياراد : پيســـــــــــــــــــــــــ ......... مامان رويا : كياراد : وقتي كلمه ميپوسه را خوندم شما يكدفعه گفتي پيس....و كلي خنديدم و لهت كردم از بوس... و از اون روز هر موقع اين شعر را ميخونم دوباره اين كلمه را تكرار ميكني و كلي ميخنديم....... کیاراد من تا این لحظه ، // 1 سال و 8 ماه و 13 روز و 4 ساعت و 9 دقیقه و 57 ثانیه سن دارد . ...

مدتي پيش يك سري عكسهات را با استفاده از سايتهاي مختلف اديت كردم و چون بعضي از اونها را خيلي دوست دارم اينجا واست ميگذارم تا شايد بعدا كه خودت ديدي خوشت بياد عزيزم....و كلي لذت ببري... بامزه بود مگه نه پسرم ؟؟؟   ...

 غربت و دوري از همه كساني كه دوستشون داري يه دنياي عجيب يه دنيايي كه به نظر من تا تجربه اش نكني هيچ نظري در موردش نميتوني بدي ... احساس ميكنم توي غربت كلي آدمها تغيير ميكنند لا اقل واسه من كه اين طوري بوده شايد اطرافيانم متوجه نشند نمي دونم ولي باعث شده احساسم نسبت به خيلي مسائل تغيير كنه ...از هر فرصتي واسه يادآوري روزهاي با هم بودن و مرور خاطرات استفاده ميكني و سعي ميكني از با هم بودنها لذت بيشتري ببري و به عقيده من اين تغيير احساس و نگرش ارزش چند سال غربت و دوري را داره به شرط آنكه  اين احساس پايدار بمونه و غربت هم زياد طولاني نشه..... از وقتي كيارادم كمي بزرگتر شدي سعي ميكنم به هر بهانه اي از همه اونهايي كه دوست دارند و دوست...

اين روزها بيشتر از قبل همه حرفها و كارهاي ما را متوجه ميشي و در بيشتر مواقع سعي ميكني كه تكرار كني و من وبابا كورش كلي ميخنديم و با حرف زدنهاي شيرينت حسابي خوردني ميشي....واسه همين تصميم گرفتم از الان كه داريم وارد دنياي شيرين زبونيهات ميشيم تا جايي كه ميتونم اونها را به ثبت برسونيم تا در آينده هم واسه خودمون يادآور اين روزهاي قشنگ باشه هم شايد واسه خودت هم جالب باشه تا بدوني چقدر شيرين زبون بودي پسر خوشگل مامان ..... من و با كورش به خوردن سالاد علاقه زيادي داريم خصوصا وقتي كه با آب ليموي تازه يا آبغوره مزه دار شده باشه و تقريبا سالاد جز لاينفك وعده هاي غذايي ما شده ... و از اين بابت شما هم به خوردن سالاد علاقه زيادي پيدا كردي و اين...